The First Folly

The initial nonsense:

A famous friend who will never be famous says “Beginnings must always be shit, like this”.

Haven’t you seen how in the park of paranoia, that only the act of writing is in itself important? How selfish can the animals be? Sharks, for example, mice, cats, humans, vultures, spiders… How about bacteria? What about Mahmoud? What about you? You have to admire the deviants, us straights (Yes, he is still close minded, very much so in fact) always seek that which we are lacking. From sleeping beside to sleeping with. It all stems from our ongoing debate with Lady Time and our attempts to pull a fast one. Some get drunk, some get stabbed, some get chocolate, some get pills, some get blowjobs, some get green, some get conned. It is never enough because an ending does not exist. Due to Lady Time, it is better to be a player than to be an onlooker. So one goes forth, not knowing where ones path will take them, let us depart.

How shit

زر نخست:

دوست معروفی که هیچ‌گاه معروف نخواهد شد می‌گوید “شروع‌ها همواره باید گه باشند مثل این”.
مگر ندیدی در پارکی پر‌سوء‌ظن، که صرفا خود عمل نوشتن مهم است. حیوانات چقدر می‌توانند خودخواه باشند؟ مثلا کوسه‌ها، موش‌ها، گربه‌ها، انسان‌ها، لاشخورها، عنکبوت‌ها… باکتری‌ها چطور؟ محمود چی؟ تو چی؟ باز دم غیرمستقیم‌ها گرم. ما مستقیم‌ها (آره، هنوز بسته است خیلی) خواستار هر چه که فاقد آنیم، هستیم. از خوابیدن تا خوابیدن. همه‌اش هم سر مشاجره‌ی بی‌پایان با خانم ساعت به قصد پیچش است. یکی می می‌خوره، یکی چاقو، یکی شکلات، یکی قرص، یکی آلت، یکی سبزی، یکی فریب. هیچ‌وقت کافی نیست چون ته ندارد. در راستای خانم ساعت، بازیکن بودن بهتر از تماشاگر بودن است. پس می‌رود بی خبر از آخر راه، بریم.

چقدر ان